Smoezen met paarden

Ik heb een hele bijzondere vrouw ontmoet; Ineke van Lier. Ineke is zich heel bewust van wat er in dieren omgaat. Op haar blog schrijft ze stukjes over haar gesmoes met dieren. Deze stukjes zijn grappig, vertederend en bovenal heel leerzaam. Onderstaand verhaal gaat over haar ervaring in een manegeles. Neem eens een kijkje op haar blog en als je vragen hebt aan je paard (of een ander dier); stel ze! Ik heb het ook gedaan en ik kan je vertellen; het is heel bijzonder, maar daarover later meer :-) . Nu eerst:

Manegepaard

Met mijn blauwe regenlaarzen, geleende cap en strakke broek die best wel op een rijbroek lijkt, voel ik me ineens weer dat meisje van negen. Na vele jaren ben ik op een manege voor een hernieuwde eerste paardrijles. Ik huppel haast van blijdschap. De geur van de stallen, de spanning van ‘op wie mag ik?’ – opeens weet ik het allemaal weer. Zo fijn dat ik mezelf dit gun! Eindelijk afrekenen met mijn angst voor de onberekenbare kant van paarden en mijn hart openstellen met liefde en vertrouwen.

Ik mag op Sisi. Ik begroet de merrie met zachte aaien en leg in gedachten aan haar uit dat ik een soort herintreder ben. ‘Wil jij me helpen om weer te leren paardrijden?’ Sisi’s chocoladebruine ogen staan droef, zie ik net voordat ik opstijg. Hoe fijn is het leven van een manegepaard?

“Sisi is liever lui dan moe”, waarschuwt de instructrice. “Je moet haar stevig aandrijven, je mag best een beetje schoppen. En als ze na twee keer nog niet versnelt, moet je je zweep gebruiken. Laat haar voelen dat jij de baas bent.” Ik heb het er maar druk mee. Ik moet zien overeind te blijven, mijn gedachten verdringen aan hoe hoog het is als ik val, lichtrijden op het goede voorbeen, horen wat de instructrice zegt, gebroken lijn sturen, Sisi aandrijven met benen die na tien minuten al protesteren van de spierpijn, en nog harder aandrijven omdat ze steeds van draf terug naar stap gaat. “Gebruik je zweep. Zo ja! Nog een tik!”

Na een half uur is de les voorbij. Ik sta op wankele benen naast mijn paard. Klop haar op de hals. ‘Dank je wel voor het geduld dat je met me had. Ik vond het heel fijn om met je te rijden.’ Sisi staat er gelaten bij. “Weet je, ik heb gewoon zo’n moeite met dat schoppen en slaan”, leg ik aan de instructrice uit. “Dit is voor het eerst dat ik Sisi ontmoet. Ik ken haar niet eens en ik mag toch al op haar rug zitten. Dat vind ik bijzonder. Wie ben ik dan om haar gelijk zo stevig aan te pakken met mijn laarzen en zweep? Ik zou veel liever eerst willen weten wie zij is en waarom ze doet wat ze doet. Op elkaar afstemmen en dan sámen rijden.” De instructrice glimlacht. “Dat is natuurlijk het allermooiste, als je dat kunt. Maar je had maar een half uur en dit is een manegepaard. Zij krijgt elke dag drie, vier, vijf verschillende mensen op haar rug die allemaal weer anders rijden. Dus je moet wel duidelijk zijn met haar.”

Paarden zijn toch heel gevoelige dieren? Is Sisi zo afgestompt dat je op een zachte manier niet meer tot haar doordringt? “Misschien is het voor Sisi ook wel te veel gevraagd om zich telkens voor al die verschillende mensen open te stellen…”, vraag ik me hardop af. En dan gebeurt het. Sisi draait haar hoofd naar me toe en duwt haar zachte neus tegen mijn bovenarm. “Lief he!”, lacht de instructrice. Drie, vier seconden blijft het paard zo staan. Genoeg voor mij om te beseffen dat ze heeft meegeluisterd. Mijn hart maakt een sprongetje. Sisi het manegepaard reageert op ons gesprek! Hier valt nog een wereld te winnen.

Door Ineke van Lier.

Lees meer verhalen op ‘smoezen met poezen’.