In bed met Danger

Ik kreeg een boodschap van Danger, op een hele bijzondere manier. Dierentolk Ineke van Lier kwam in contact met Danger. Onderstaand verhaal staat op haar blog “Smoezen met Poezen”:

In bed met Danger

Danger is een ruin van 13 jaar, die te boek stond als een lastig paard, een vechter. Hij had al zeven eigenaren versleten toen Niki hem kocht. De twee hebben een hechte band. Niki herkent zichzelf in Danger; dezelfde angsten, dezelfde voorkeuren. Nadat Danger door een ander paard was verwond, stond Niki voor de keuze: naar de slager of altijd buiten staan. Ze regelde voor hem een plek met veel vrijheid in de Franse Auvergne, waar ze hem drie keer per jaar opzoekt. Ze mist haar ‘gevaarlijke vriend’ elke dag. Niki wil via mij te weten komen of Danger zich in de steek gelaten voelt. En wil hij in de Franse natuur blijven wonen of toch liever dichter bij Niki?

Hier enkele fragmenten uit een ontroerend gesprek.

Danger: “Dit wil ik vooraleerst aan Niki zeggen: Jij hebt mijn leven gered, niet alleen weg van het mes, maar ook door het invulling te geven. Jij hebt mij betekenis gegeven en pas als je dat hebt, kun je echt zeggen dat je leeft. Ik voel dat ik voor jou veel beteken, dat voel ik alle dagen en door alle omstandigheden heen. Daarom zal ik altijd op jou wachten. Ik ben heel geduldig, Niki. Het maakt mij niets uit waar ik ben en hoe lang het duurt. Ik wil wél voor altijd mijn betekenis houden en jouw vriend zijn. Ik heb nooit zo een mensenvriend gehad. Wel vijanden, mensen voor wie ik me afsloot of tegen wie ik moest vechten. En nu dit… Met jou… Het is zo warm, zo intens, zo echt… Soms kan ik het nog steeds niet geloven en dan opeens ben je daar weer. In mijn hoofd of hier voor mijn ogen.”

Danger vindt vaak dat hij Niki’s inspanningen om hem gelukkig te maken, niet verdient. Hij zegt dit met gebogen hoofd.

“Niki vindt van wel”, breng ik daar tegenin, “duizendmaal wel! Je kunt haar blij maken door dit in ieder geval te geloven.”

Danger kijkt tussen zijn manen door naar me omhoog.

“Volgens mij is het juist de hele bedoeling van jullie contact dat je allebei jezelf mag zijn”, leg ik uit. “Weet je Danger, dat is nu juist het bijzondere aan paarden: bij jullie kunnen wij mensen opnieuw leren wie wij ook alweer in onze diepste kern zijn. Dat gaat tussen mensen onderling vaak zo moeizaam, omdat wij dat vaak zijn kwijtgeraakt. Een paard als jij kan een mensenmeisje als Niki helpen, heel waardevol en onvervangbaar helpen, door jezelf te zijn en haar ook die ruimte te geven. Ik bedoel; wat verlang jij van Niki? Wat verwacht jij van haar?”

Danger: “Eigenlijk niets. Ik wacht af wat er gebeurt.”

“Waar zou jij het liefste willen wonen?”

Danger: “Bij Niki. In de achtertuin ofzo.”

Hij laat voor de grap een plaatje zien als uit een sprookjesboek: samen in bed, zijn hoofd ook op een kussen, knus onder een oude lappendeken.

in bed met Danger

Ik vraag Danger of hij genoegen zou nemen met een kleinere plek (wei) om dichter bij Niki te kunnen wonen.

Danger: “Oh ja, meteen.”

“Hoe vind je het waar je nu woont?”

Danger: “Mooi, maar eenzaam.” Hij haast zich te zeggen: “Dat is niet erg hoor! Kijk, ik weet dat deze fase nodig is. Ik voel me dus ook niet in de steek gelaten. Ik weet dat Niki in gedachten elke dag bij me is, met me bezig is. Ik zit sowieso in haar hart. Dat is voor nu even hoe het is.”

Danger wil zelf nog wat vragen: “Ik dacht dat je als paard alleen waarde had, als ze op je kunnen rijden en over balken springen of rare rondjes sturen en dat allemaal.”

“Ja?”

Danger: “Ja, nou ja…” – hij doet wat verlegen nu –

“Lieve schat, dat is dus maar de halve waarheid. Natuurlijk zijn er veel mensen die paarden waarderen om hun prestaties als rijpaard of trekpaard en alleen om dat. Maar gelukkig zijn er ook mensen zoals Niki, en het worden er steeds meer, die paarden waarderen om de vriend die ze kunnen zijn. En daar ben jij nou toevallig heel goed in!”

Danger maakt een steigersprong en gooit zijn hoofd lekker los.  “Ja, fijn he!”  Danger laat zien hoe Niki zonder zadel op zijn rug zit. Hij staat stil, zij laat zich voorover zakken en ligt languit over zijn rug en hals. Dangers oortjes zijn gespitst. Hij vindt dit wel interessant, hij wil graag weten hoe dit voelt voor hen beiden. Daarbij gaat het hem weer vooral om het samenzijn, het samenspel. Hij wil niet graag gehoorzamen en doen wat jij wilt. Wel is hij geïnteresseerd in het contact en in de vraag: Wie ben ik, wie ben jij, wie zijn wij samen?

Tot slot wil Danger eerlijk toegeven dat hij zich wel een beetje eenzaam voelt, daar in die grote wei. Om er meteen aan toe te voegen dat het niet erg is! Dit doet hij steeds: hij wil wel eerlijk zijn, maar maakt zich direct daarna zorgen of hij Niki hiermee niet kwetst.

Heel bijzonder, deze onderlinge betrokkenheid tussen een jonge vrouw en haar grote vriend op vier benen.

Ps. Niki zoekt nu een paddock paradise in de buurt van Amsterdam waar Danger kan wonen in een kleine kudde. Tips zijn welkom bij info@nikiclerx.com.  En zij zet zich niet alleen in voor Danger, maar ook voor paardenwelzijn in het algemeen met haar webshop be Danger. Voor meer informatie: www.be-danger.com.

01- -07- 2012

Over Smoezen met Poezen:

Even smoezen met de poezen, even kletsen met de hond… Otje deed het al in de gelijknamige tv-serie en ik doe het ook: praten met dieren.  Door mijn hart open te stellen maak ik telepathisch contact. Daar word ik zo blij van dat ik mijn ervaringen graag met je deel. Ik hoop dat mijn blog je inspireert om met liefde te kijken naar al het leven om je heen.